Susma! Bağır avazın çıktığı kadar.

Susma! Bağır avazın çıktığı kadar.

Ne zaman ki artık insani duygularımı açma vaktim geldi deyip power tuşuna bassam hüsrana uğruyorum.
Bu süre zarfında dönüp arkama baktığımda ise zerre yanlış yapmadığımı görünce daha da bir geriliyor ve hırçınlaşıyor, üstüne üstelik susuyorum.
Sonradan da ben mi çok insan oldum, yoksa insanlık mı çok değişmiş demekten alıkoyamıyorum kendimi.
Değer görmenin insanlar için fazla olduğunu, farkına varamadıklarını, varsalar dahi umursamadıklarını görüyorum.
Bir gülümsemenin çok anlam ifade ettiği, küçüçük bir sözün insanın içinde kelebekler uçuşturduğu zamanlarda kapamıştım ben insanlığımı.
Görüyorumki artık ne bir gülümsemenin önemi kalmış, ne de o küçük sözlerin verdiği mutluluk!
At gözlükleri takar olmuş güzelim insanlar.
Düz bir çizgide ilerleyip sadece önlerine sunulanları görebilen bir insanlık var ortada.

Çıkar şu at gözlüklerini, kaldır kafanı, 360 derece dön etrafında ve gülümse, birilerinin içini ısıtırsın belki. Bir merhaba de. Belki kelebekler uçuşturursun birinin içinde. En az, değer gördüğün kadar değer ver ki; daha fazlasını görebilesin sende.

Susma! Bağır avazın çıktığı kadar.
Yanlış yapma! Yapmaktan da korkma.

Hüsran mı? Onun tadını biliyoruz zaten!

iLyaS ALÇOK | 07/01/2014 – 21:48

Etiketler:

Yorum Yap, Fikrini Paylaş

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir